Kenia 2009

December 2009 voor de 2e maal het continent Afrika bezocht met een groepje mountainbikers. Een aantal daarvan leden van onze club, namelijk Bea Winters, Evert Boshuis, Linda Hochstenbach, Bob Rietveld, Theo Kluin en ondergetekende. De overige 5 klanten/bekenden van Rijwielpalies Bilthoven Was het in het jaar 2000 Kenia, nu was het Oeganda.

Oeganda ligt in centraal Afrika en is buurland van Kenia. Je zou denken "meer van hetzelfde", maar Oeganda is totaal anders en soms ook verrassend. Het idee ontstond in februari van "BLA tours" (informatie bij Bea) en ik was er direct voor te porren.
Zoals bekend speelde in de 2^e helft van 2009 een blessure een rol mbt mountainbiken en even gedacht "het wordt niets qua fietsen daar", maar op tijd groen licht om rustig het fietsen weer op te pakken. Het rustig biken geen al te groot probleem gezien de samenstelling van de groep (8 man en 2 vrouw) waarin ik in feite de enige wedstrijdrijder ben. Daarnaast was het geen trainingskamp.

Tot zo ver wat vooraf ging en vanaf hier per dag een aantal highlights aangevuld met foto’s en filmpjes want dat zegt meer dan 1.000 woorden.

Meer foto's en filmpjes op de persoonlijke site van Fred van Zetten

8 december: De heenreis.

Een lange reisdag, want we vliegen niet direct van Schiphol. Met British Airways via Brussel naar Londen en dan naar Entebbe. Scheelt enkele honderden euro’s tov KLM en fietsen gratis mee.
Om 0:200u in de ochtend bij verzamelplek Rijwielpaleis Bilthoven en met 3 auto’s naar Brussel. Inchecken, sterke drank kopen, koffie drinken en in een uurtje in Londen. Daar 3 uur overstaptijd en dan 8 uur zitten en dat duurt heeeeeeeeeeel lang!
In Entebbe kan de trui uit, want echt warm daar. De eerst 50 dollar (visum) aftikken en zooi oppikken en naar onze bus toe waarin we 12 dagen de grotere afstanden afleggen. Prima bus en alles gaat er goed in. Overnachten in een hotel in Kampala en tot afgrijzen is er geen bier. Gelukkig had Evert een local op pad gestuurd voor koud bier, maar je moet geen haast hebben. Pas tegen 02:30u komt er bier wat super smaakt (wel even Theo Kluin uit zijn bed halen voor het bier) en even later toch maar pitten.

9 december: De eerste km’s op de MTB

Ontbijten op zijn Oegandees, dus oploskoffie, keiharde eieren, matig wit brood. Daarna moeten we onze fietsen in elkaar zetten. Dat kost allemaal aardig wat tijd, evenals passen en meten hoe 10 mountainbikes netjes in de bus kunnen. Pas na 11:00u op pad en zien we Oeganda bij daglicht. In tegenstelling tot Kenia geen z.g. "plasticplantages", maar iets betere woningen voor zover je de hutjes woningen mag noemen. Onderweg richting startplaats Masaka proberen geld uit de muur te trekken, maar dat is een onderneming op zich. Stuk, kapot, leeg of nieuwe pasjes die niet herkend worden.

Hierdoor vrij laat bij Masaka voor eerste MTB rit. Zodra de auto uit drommen mensen om onze bus heen, maar zeker niet opdringerig of wat dan ook. Dan de eerste meters over goed te rijden brede paden heen met lichte glooiingen in de groene omgeving. Fietsen gaat lekker relaxed en kost geen moeite om bij te blijven ondanks bijna 3 maanden niets doen. Onderweg redelijk wat fotostops want er is zat te zien onderweg. Overigens onderweg wil ik even een singletrack proberen, maar ga vol door takken met doorns van 4 cm lengte heen en dus lek. Gelukkig latex en na redelijk wat gesputter toch blijven rijden. 
Uiteindelijk 45 km en 505 hm afgelegd voor we bij de bus zijn. Daar enorme hoeveelheid enthousiaste kinderen die bijna uit hun dak gaan als ze een paar ballonnen krijgen. Rond schemering op pad naar Mbarara. Een dramatisch slechte weg en de toegezegde anderhalf uur zijn er ruim 3. 
Pas na 22:00u bij het hotel en voor dat we eten hebben is het al middernacht.

10 december: Lange MTB tocht

Ontbijten opnieuw waar je geduld voor moet hebben, maar we hebben vakantie. Een langere tocht gepland en vlak voor vertrek regen. De eerste km’s met de bus, maar bij het startpunt is het droog, maar wel modderig op sommige plekken. Dus we worden smerig vandaag. Ook hier zijn we een toeristische trekpleister voor ons vertrek. Omgeving opnieuw super en feest om hier te biken. In tegenstelling tot gisteren meer hoogteverschillen en rij bij het klimmen eigen tempo en gaat boven verwachting goed. De groep hoeft niet op mij te wachten, maar dat is (gelukkig) toch andersom.

Op bepaald moment ondanks diverse GPS’en twijfel over de juiste richting waardoor we een stukje terug moeten. Mooie daarvan is dat we een wel hele afdaling voor onze kiezen krijgen die we anders niet gehad hadden. Helaas op bepaald moment begint het te regenen en wordt frisser. Zeker voor mij met weinig vet en in combinatie met het tempo niet echt ideaal. Contact met de bus lukt ook niet en ben niet echt blij. In een dorpje wat inkopen doen en ineens staat onze bus met lunch daar, tja soms zit het mee. 
Na de lunch verder tot ongeveer 85 km afstand en wil men stoppen. Ik heb nog wel even trek om door te rijden en kan dan lekker stukje doortrappen in eigen tempo en wat extra km’s (18 km) maken. Totaal toch 103 km en 1.300hm afgelegd en dat was heel lang geleden zo’n afstand.
Daarna de bus in en relatief kort stukje naar Kabale waar we 2 dagen blijven.

11 december: Sightseeing lake Bunyonyi met de MTB

Na het ontbijt (geduld is een schone zaak) zien we tot onze vreugde dat onze mountainbikes keurig schoongemaakt worden door de locals. De kosten voor 10 fietsen maar liefst 20.000 shilling !! Omgerekend 8 euro en dat klinkt beter. 
De bedoeling is dat we langs "lake Bunyonyi" gaan fietsen, maar eerst geld proberen te scoren. Met moeite lukt het al moet dat door domweg euro’s te wisselen ipv de bekende muur.
Het fietsen wordt nu echt leuk want na een paar km een forse helling met stukken dik in de 10 % en lang niet iedereen is daar echt blij mee. Bij het eerste verzamelpunt uitzicht over het meer, alleen is het niet super helder weer maar gelukkig is het droog. Dan lichtjes omhoog en ik presteer het om binnen 1 km 3x lek te rijden maar opnieuw biedt latex de oplossing. Vanaf het hoogste punt stukje dalen en vanaf daar haken een aantal af die terug gaan.

Met de helft verder rijden en even later weer afhakers zodat er nog 3 (waaronder Bea) over blijven tot het eindpunt wat op ongeveer 27 km ligt. Daar wat cola scoren en dezelfde weg weer terug met nu steil omlaag. Snelheden van boven de 65 km/u haal ik nu. Richting het einde wat druppels, maar mag geen naam hebben. 55 km en 1.160 hm staan er op de klokken. 
Daarna relaxen in de zon met wat bier.

 12 december: Op weg naar de Gorilla’s.

Vanaf richting het tropische regenwoud waar de Gorilla’s zitten. Eerste stuk met de bus tot we los gelaten worden. Heel, heel rustig fietsen met heel veel pauzes zelfs na 120 meter voor foto’s!! Tja, recreatief biken is een compleet andere sport………… Los daarvan onder een heerlijk zonnetje met 25 graden en mooie omgeving is het geen straf. 
De weg redelijk goed te doen en de bus blijft achter ons rijden voor de catering etc. Eenmaal in het oerwoud is het echt groen met hoge bomen om ons heen. Continue rondkijken of er geen apen zijn. Ik zie ze niet terwijl ik volgens enkele anderen er bijna 2 doodgereden zou hebben. Ik weet van niets! Overigens hier onderweg lek voor Evert.
Iets meer in de bewoonde wereld is het vooral afdalen en echt feest om hier redelijk hard naar beneden je jagen tot het ineens keihard begint te regenen. Tja, het is niet voor niets het regenwoud. Dus instappen (teller op 44 km en 800 hm) en even later toch wat spijt want is weer droog alleen wel heel goor.

Aangekomen bij Bwindi regenwoud overnachten we 2 nachten in soort van luxe tenten. 
Daar is niets mis mee, maar je hoort van alles in de jungle. Die avond tijd om de eerste fles Bacardi maar op te drinken omdat er geen koud bier is en lauw bier niet mijn ding.

13 december: Gorilla trek.

Geen fietsen vandaag, maar klunen in de jungle om de Gorilla’s in het wild te mogen bezoeken. Deze dag al ruim 6 maanden van te voren besproken omdat er maar een beperkt aan mensen per dag op bezoek mag bij 1 van de groepen die daar wonen. Vooraf verklaring tekenen en instructies aanhoren. De mooiste is de minimale afstand van 7 meter die we moeten aanhouden, best close maar zou anders worden. Met onze gidsen in de bus naar startpunt en vanaf daar lopen. Al vrij vlot gaat het redelijk steil omhoog, maar is goed te doen. Alleen zou ik het liefst in korte broek e.d. willen, maar dat is niet echt verstandig dus in het lang en flink zweten.

Dan echt de jungle in waar geen pad is en dat is heftig om te lopen. Weinig meters vooruit, maar wel veel hoogtemeters. Via portofoons worden onze gidsen door anderen de juiste kant op gestuurd en voor we er erg in hebben ontmoeten we de eerste gorilla uit de groep. 
Een mooi gezicht rustig etend (100 kg per dag) op zo’n 10 meter afstand voor deze verder gaat. Wij ook weer verder en vrij vlot weer raak en herhaalt zich vele malen. Alleen die 7 meter afstand wilden wij ons wel aan houden, maar als de Gorilla’s je bijna letterlijk omver lopen is het niet onze schuld dat we er zo dicht bij zitten. Geweldig om soms minder dan 1 meter van zo’n groot dier te zitten zonder het idee dat het gevaarlijk is. Zo enorm relaxed zijn deze grote imposante dieren.

Helaas mogen we maar een uur bij ze blijven en dat wordt strikt gehanteerd. De enige keer in deze vakantie dat een Oegandees wel op de klok kijkt. 
Een ervaring die ik niet had willen missen ondanks dat het 500$ per persoon kost, maar voor mij absoluut waard om 1 maal in mijn leven mee te maken. Heb je de kans: DOEN!

Eenmaal terug in de bewoonde wereld tijd voor korte lunch en terug naar onze overnachtingsplek.
De middag benutten we om in het dorpje wat te shoppen en belanden uiteindelijk in de lokale kroeg (houten hok met poolbiljart). Bier is niet koud maar we willen nu eens echt integreren. Even later ook poolen tegen de locals die het prima en gezellig vinden. ’s Avonds nog een geintje met in brand gevlogen benzinebrander van Evert voor onze koffie en de dag zit er op.

 14 december: Fietsen naar Queen Elizabeth park

Vandaag een lange(re) fietstocht richting "Queen Elizabeth park". Eerste gedeelte met de bus tot we bij de Savannes zijn. Als alles mee zit zullen we al fietsend redelijk wat dieren kunnen spotten. Als iedereen op pad gaat zie ik ineens dat ik lek heb en pomp de handel flink hard op in de hoop dat latex de rest doet. Met een aantal minuten achterstand mag ik aan een "inhaalrace" beginnen en dat is wel lekker ook. In de verte de groep voor me en er achteraan jakkeren. 
Pas na 10 km weer bij en rij gelijk door om na 15 km te stoppen en dan wat te filmpjes te maken van de rest. Met achterstand er weer achteraan om hetzelfde te doen. Op die manier rij ik heerlijk tot aan de lunch.

Daarna min of meer de plicht om bij elkaar te blijven en niet te ver van de bus ivm het wild. Met z’n allen hard weg fietsen voor een olifant schijnt niet de beste oplossing te zijn. Even later grote opstopping want ligt een verse vrachtwagen naast de bus en in eerste instantie is het niet veilig om met onze bus over de brug te rijden. Voor een paar dollar is de brug ineens veilig……….
Het 2^e deel qua omgeving super, qua fietsen is het wat minder want langzaam rijden als wedstrijdrijder is best zwaar. Regelmatig stoppen want op afstand zijn o.a. kuddes olifanten te zien.
Totale afstand die dag 90 km en slechts 250 hm, dus erg vlak. Overnachting vlakbij het park waar we 2 nachten blijven.

15 december: Safari in Queen Elizabeth park

Vroeg op want we gaan op Safari. Vroeg op voor een safari is ook vroeg ontbijten, maar als je 7 uur afspreekt mag je er vanuit gaan dat er dan e.e.a. voorbereid is. Dat gaat bij ons misschien op, maar zeker niet in Oeganda. Met 6 man rond hangend in de keuken is het nog een hele bevalling om wat voor elkaar te krijgen.

Uiteindelijk toch op pad voor de Safari en valt eigenlijk wat tegen voor mij. Aantal dieren niet echt veel of op redelijk grote afstand. Zeker niet vergelijkbaar met "Masa Mara" in Kenia. Natuurlijk meer dan op het Soester Hoogt, maar na 2 uurtjes zie ik een redelijk aantal van ons met de oogjes dicht zitten of liggen.

Na de lunch op pad voor boottochtje en langs de oevers moet meer wild te scoren zijn. Bij de ingang eerst de 50 dollar van het park nog dokken en later 15 dollar voor de tocht (niet duur). Na vertrek gelijk boven op het dak van het bootje zitten om er niet meer af te komen en is echt genieten in de zon. Langs de oevers van de rivier nu een overvloed aan dieren (hippo’s, buffels, olifanten, krokodillen en vogels) te zien. Dat maakt de ochtend meer dan goed. 
Hoogtepunt een schijtende waterbuffel of toch de groep hippo’s die een krokodil duidelijk maakt hier "op te zouten"?
Op de terugweg nog een grote groep Bavianen die dicht bij de bus blijven zitten, maar die zijn vast toeristen gewend.

 16 december: Lange tocht naar Fort Portal.

Plan is om naar Fort Portal te gaan waarbij eerst stuk met de bus om dat off road 2 lussen in de bergen te pakken en dan via de weg het laatste stuk te doen. Het off road gedeelte is pas na 35 km en ik wil dat fietsend doen om elkaar bij het startpunt te ontmoeten. Gelijk lekker tempo draaien zonder klimwerk. Gemiddelde snelheid (voor mijn doen) best pittig en voelt super aan. Na 5 kwartier op het afgesproken punt en inmiddels regent het al flink. Ik zie iedereen met jasjes aan, maar fietsen nog in de bus. Flinke twijfel bij de groep en ik help even mee met de beslissing als ik stel "je kiest voor 4 uur regen en ellende in de bergen als je nu op pad gaat". Dat helpt want men (vooral Theo en Evert) kiest voor mijn ervaring en laat de tocht schieten. Ik had er niet aan moeten denken na 5 kwartier intensief trappen dan met grote niveauverschillen in de nattigheid te moeten trappen en vooral te moeten wachten en koud worden. Dus ik knoop er nog 65 km aan vast, maar dat blijkt het zwaarste gedeelte te zijn want er moet geklommen worden van krap 900 meter naar bijna 1.600 meter. Daar had ik niet op gerekend, maar is op zich wel goed voor de mentale weerbaarheid.
Na 4 uurtjes zitten de 100 km er op en dan op zoek naar ons hotel. De routebeschrijving klopt van geen kanten dus zo hier en daar wat vragen. Heel lastig en na 30 minuten zwerven bij 1 van de vele brommertaxi’s buurten en voor 1.000 shilling (40 eurocent) mag ik achter hem aan rijden. Op bestemming geef ik hem 2.000 shilling en hij valt bijna van zijn brommer af en is erg blij. Tja, een beetje de markt verpesten, maar ik ben blij dat ik plaats van bestemming ben. Het hotel wordt gerund door een Engelsman en het ziet er redelijk verzorgd uit en krijg ook een lekkere omelet voorgeschoteld. Na een uurtje of 2 komt de rest ook aan die een klein rondje in de buurt gefietst heeft, maar van top tot teen onder de bagger zit. Achteraf blij met mijn keuze om zelf te biken al voel in mijn benen aardig van de inspanning.
’s Avonds krijgen we een wereldmaal voorgeschoteld waar menig restaurant in Nederland moeite mee zou hebben, echt smullen.

17 december: Fietstocht richting warm water bronnen.

Laatste mogelijkheid om te kunnen fietsen en zal een relaxte tochtje worden naar de heetwaterbronnen. Eerste stukje door de stad heen woelen met nog steeds een hoop bekijks als we met 10 man langs komen. Tempo ligt gelukkig niet hoog en komt goed uit want de beentjes zitten nog redelijk vol. Daarnaast lekker om te beppen en plaatjes te schieten onderweg want zat te zien zoals een halve koe achterop een fiets. Eerste gedeelte is iets glooiend en gaat licht omhoog tot we een hele lange en snel afdaling voor onze kiezen krijgen. 
Meer dan 600 meter downhill over brede paden (dat wel), maar met ongelofelijk mooie uitzichten. Wat dat betreft het mooiste stuk van de hele vakantie.
Bij 1 van de stops komen van allerlei kanten een aantal kinderen tevoorschijn en beginnen te zingen. Leuk, maar nog leuker wordt het als we "een beetje verliefd" zingen en zij dit nadoen. Echt super om dit mee te maken.
Na deze afdaling toch weer omhoog. Goed te merken dat het beste er wel af is bij velen, ook bij mij niet top na de voorgaande dag. Gelukkig nog een keer een langere afdaling en hier opnieuw fors omlaag raggen tot ik een grote groep apen zie oversteken en deze voor de verandering wel zie ipv bijna omver te rijden. Laatste stuk nog even jakkeren tot we bij de ingang van het park komen en daar is het wachten op de bus die ook de lunch bij zich heeft.

Na de lunch tijd is het tijd voor een wandeling richting de bronnen via de jungle. Natuurlijk begint het net even te regenen, maar bij 25 graden is dat geen straf. We kiezen voor de korte route om zo niet de hele middag onderweg te zijn. Een paar van die heetwaterbronnen en met een uurtje weer terug. Dan mogen achteraf 30 dollar per persoon aftikken want het is een bezoek aan een "national park" en daar weten ze toeristen wel te vinden.
De terugweg gaat met de bus en achteraf maar goed ook, want hogerop breekt de pleures uit met keiharde regen.
Terug in Fort Portal snel douchen/omkleden om nog even "downtown" te gaan voor het donker is. Wat een bende komen we hier op sommige stukken tegen en met een uurtje vlot terug om opnieuw super lekker te eten.

18 december: Lange rit richting het raften.

Heel vroeg op en vroeg ontbijten en beide lukt want ontbijt stond voor de verandering klaar. Om 07:00u de bus in voor een erg lange rit (meer dan 350 km) richting Jinji voor het raften. Het eerste gedeelte gaat supersnel (55 km/u gemiddeld is hier echt snel). Lunch onderweg is nogal bedenkelijk. Ik bestel rijst met goulash, maar de goulash is alles behalve goulash. Wat botresten met (misschien) restanten vlees of vet en dat mag Fredje opeten. Ik ben redelijk wat gewend, maar nu hou het bij droge rijst want daar kan op zich weinig mis mee zijn. 
Dichterbij de hoofdstad Kampala wordt het drukker en de wegen liggen hier op de schop, dus tempo ligt er aardig uit. Rondom Kampala echt druk evenals de weg richting Jinji waar het soms file rijden is. Pas eind van de middag op plaats van bestemming. Overnachting op mooie plek in mooie (muskietenvrije) tenten langs de over van de Nijl. 
We laten de kartonnen fietsdozen overkomen om onze bikes in te pakken. Gelukkig hebben die het vervoer en opslag goed overleefd. Zo netjes als op de heenweg mijn Scalpel in de doos zat, zo’n zooitje is het nu. Thuis zien we wel weer verder.
Het avondeten is een onderneming op zich want we mogen zelf bestelen aan een loket, maar voor 10 man eten verzorgen is een regelrecht drama en duurt en duurt. Gelukkig smaakt de ijskoude "Nile special" meer dan goed en is het leed te overzien.

19 december: Raften

Vroeg op want vroeg ontbijten om daarna te raften. Helaas de keuken niet open en paar koekjes naar binnen gooien. Dan wachten op de open vrachtauto met bankjes die ons naar het verzamelpunt van het raften brengt. Eerst 125 dollar per persoon aftikken en tot mijn grote vreugde is daar een ontbijtbuffetje. Mooi meegenomen als je daar niet op rekent. Daarna zwemvesten en helm passen en richting de rivier. Onze boot is het dunst qua deelnemers, namelijk 5 plus de begeleider. Ideaal zo die extra ruimte. Mijn digitale camera vast maken aan zwemvest en hopen dat deze behalve waterdicht ook "nileproof" is. De eerste meters relaxed hangen op de boot en wat instructies aanhoren en een klein beetje oefenen voor wat er gaat komen. Totaal varen er 7 boten die tocht over 30 km lengte.
De eerste raft is nog een kleintje, maar voor een allereerste keer al leuk. Leuker wordt het als de z.g. class 5 rafts komen die de heftigste schijnen te zijn. Inderdaad deze zijn een stuk heftiger en is echt kicken. Proberen om die boot toch overeind te houden is een kunst op zich. Soms verliezen we even iemand, maar je blijft toch drijven en er varen aardig wat kajaks om ons heen voor het geval dat het echt mis zou gaan. 
Na een stuk of 8 leuke rafts tijd voor pauze want 7 km lang kabbelen we stroomafwaarts en wordt de lunch (verse ananas en koekjes) langs gebracht. Heerlijk om zo de laatste vakantiedag in de zon languit op de Nijl rond te hangen. 
Zoals te verwachten moet natuurlijk iedereen minimaal 1 keer om al was het alleen maar voor de filmbeelden. Bij de laatste raft zijn wij aan de beurt en voor de begeleider is dat een koud kunstje om de boot dwars te leggen. Na afloop ter plekke omkleden en terug richting overnachtingplaats voor een barbecue en die was meer dan dik in orde.

Daarna rond 17:00u de bus in richting vliegveld Entebbe wat normaal gesproken geen probleem hoeft te zijn. Tja, wat is normaal aan het begin van een zaterdagavond. Het verkeer in ieder geval niet. Nog nooit van mijn leven zo’n bende en chaos op de weg meegemaakt. Vooral deze kleine taxibusjes zijn echte wegpiraten. 2 banen breed kan je ook met 4 of 5 naast elkaar en tegemoet rijden. Verlichting aan bij schemer? Hoeft pas als een tegenligger/tegenstander dichtbij is. Dit en nog veel meer. Misschien iets voor Koos Spee om zich daar druk te maken ipv in Nederland.

In ieder geval opluchting als we redelijk zeker weten dat we op tijd bij het vliegveld aankomen en niet ons vliegtuig naar Londen missen.
Bus leeg halen, afscheid nemen van onze chauffeur (super zoals hij ons daar rond gereden heeft) en inchecken. Gelukkig nog tijd voor een biertje en uit voorzorg neem ik wat slaapmiddelen want normaal kan ik niet slapen in een vliegtuig. Om nu de hele nacht wakker te zitten zie ik echt niet zitten. Dankzij een dubbele dosis maak ik zelfs de start vanaf Entebbe niet meer mee, dus goed spul!!!

20 december: Vertraging

Redelijk uitgerust als ik wakker wordt en nog minder dan 3 uurtjes voor de boeg heb. In Londen overstappen en vlot naar Brussel al beloven de eerste SMS’jes en Twitters weinig goeds. Schijnt gesneeuwd te hebben in west Europa terwijl het op Heathrow kraakhelder is.
Vol goede moed het vliegtuig in en ja hoor: vertraging. Ach even wachten en we kunnen verder. Echt niet, na zo’n 4 ½ uur het vliegtuig uit want er wordt niet meer gevlogen. Zooi van de bagageband halen, fietsen in bewaring afgeven en tegelijkertijd wordt geprobeerd vluchten om te boeken. Lang wachten en ja hoor, de volgende ochtend 7 man naar Schiphol en Evert, Bea en Linda ’s avonds naar Brussel waar onze auto’s stonden. 
Dan naar hotel (netjes geregeld) en buiten komen echt schrikken want is dik 30 graden lager dan gewend. In het hotel ook lange rijen, maar uiteindelijk een kamer en gelegenheid om een echte douche nemen. Eten opnieuw in lange rij staan, maar de moeite waard. 
Rond een uurtje of 11 toch maar naar bed. De volgende morgen om 05:00u vertrekt de bus naar het vliegveld.

21 december: Toch thuis gekomen.

’s Morgens om 5 uur al druk bij bushalte en proppen om in de bus te komen. Daar fietsen ophalen, inchecken etc en hopen op beter weer.
In het vliegtuig begint het gelijk "goed", namelijk de mededeling dat er minimaal 2 uur vertraging is en zie de bui alweer hangen. Valt achteraf mee en uiteindelijk iets na de middag terug op Schiphol en daar wordt ik samen met Theo opgehaald door Petra Gerrits (je bent een kanjer) die helemaal vanuit Doorn naar Schiphol is komen glijden. Fiets uit de doos en in de Scalpel in onderdelen achterin om zo rond 15:00u in Soest aan te komen. Ben dan 46 uur op pad geweest.
Hoe dan ook: Heb het gered wat de overige 3 niet konden zeggen want hun avondvlucht werd ook geschrapt en na een hoop geregel kregen die pas op 22 december een vlucht.

Tot besluit:

Was (opnieuw) een heerlijke vakantie om mee te maken waarbij de mountainbike een rol speelde. Ga je puur voor mountainbiken en spannende singletracks dan hoef je niet veel verder dan de Ardennen, de Alpen of wat dan ook. Qua km’s en hm’s was het niet spectaculair met krap 500 km en 6.300 hm maar dat was niet het doel. Mijn gereden routes via deze link op everytrail.com
Bij een dergelijke vakantie is de mountainbike een perfect vervoersmiddel om een vreemd land beter in je op te nemen ipv vanuit een hobbelende bus vol met andere toeristen.

Hoogtepunten toch wel de Gorilla trek en daarna het raften.
Verder beviel Oeganda me prima, de mensen over het algemeen vriendelijk en niet opdringerig of bedelend. Je merkt natuurlijk wel wanneer je in iets meer toeristische gedeeltes zit, maar niet zoals een aantal jaren terug in Kenia.
Voorlopig even rust qua verre vakanties maar dat dacht ik na Jordanië in 2008 ook……